Maguro Chu-toro/ O-toro 大トロ / 中トロ

W Japonii otoro uchodzi często za jedną z wielkich gwiazd sushi baru. Zawiera znacznie więcej tłuszczu niż akami, a w chwili zetknięcia z językiem jego jedwabista konsystencja zdaje się rozpływać. A ponieważ z jednego tuńczyka można go pozyskać tylko niewiele, bywa też bardzo drogie — pieniądze w portfelu potrafią rozpłynąć się równie szybko.

W zależności od zawartości tłuszczu i partii tuszy tłustego tuńczyka dzieli się na chutoro i otoro. Ogólnie otoro najsilniej kojarzy się z tuńczykiem błękitnopłetwym i południowym. Trzeba jednak dodać, że granica między chutoro a otoro potrafi zależeć od samego mistrza. Zaskakująco ludzka granica jak na tak luksusową partię.

Akami słynie z chudości, ale i toro ma pod względem odżywczym sporo do powiedzenia. Jego tłuszcz obfituje w EPA (kwas eikozapentaenowy), o którym mówi się, że pomaga obniżać poziom cholesterolu we krwi.

Właśnie dlatego, że jest tak tłuste, toro dawniej źle się przechowywało, a jego bogaty smak nie zawsze był ceniony; znane są opowieści o tym, że je wyrzucano. Powszechnie pokochano je chyba dopiero od epoki Meiji.

Nawiasem mówiąc, my, Japończycy, traktujemy akami oraz chutoro i otoro jako rzeczy dość odmienne. Jednocześnie, podając kawałek — zwłaszcza przy barze omakase — lokal mówi gościom z zagranicy czasem po prostu „tuńczyk”, bez dalszych wyjaśnień. Samo w sobie nie jest to błędne, ale skoro już tu jesteś, spróbuj przy każdym kawałku rozpoznać, czy to akami, czy toro. Sushi staje się dzięki temu jeszcze ciekawsze.

Pochodzenie: Aomori słynie z tuńczyka błękitnopłetwego; tuńczyk południowy pochodzi z obszarów oceanicznych, takich jak Ocean Indyjski. Sezon: Cały rok, ponieważ duża część tuńczyka trafia do obrotu mrożona.