ជាដំបូង នៅសម័យសតវត្សទី ៣-៤ មុនគ្រិស្តសករាជ គេពុំទាន់មានមធ្យោបាយដឹកជញ្ជូនត្រីចូលទៅតំបន់ដីគោកដោយរក្សាសីតុណ្ហភាពទាបដូចសព្វថ្ងៃនោះទេ។ ដូច្នេះបច្ចេកទេសសម្រាប់ការពារត្រីកុំឲ្យខូចបានវិវត្តឡើង ដោយត្រីត្រូវបានច្រូតជាមួយអំបិលនិងអង្ករ ហើយបណ្ដោយឲ្យបង្កកកម្ដៅ (fermentation)។ លោកគេថានេះហើយជាដើមកំណើតនៃស៊ូស៊ីសព្វថ្ងៃ ហើយជាទូទៅហៅថា «ណារេស៊ូស៊ី»។
ណារេស៊ូស៊ីក៏បានឆ្លងកាត់ការវិវត្តជាច្រើនដែរ ប៉ុន្តែទម្រង់និគីរិស៊ូស៊ីដែលបានក្លាយជាទូទៅនាពេលបច្ចុប្បន្ននេះ បានកើតឡើងនៅដើមទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៨០០ ក្នុងសម័យអេដូ។ ដំបូងឡើយ និគីរិស៊ូស៊ីត្រូវបានច្របាច់លក់តាមផ្សារលក់តូចៗតាមផ្លូវ ហើយក៏ត្រូវប្រជាជនធម្មតានៅអេដូស្រឡាញ់ ដូចជាអាហារសម្រន់មួយប្រភេទ។
បន្ទាប់មក នៅជុំវិញឆ្នាំ ១៩០០ នៅពេលបច្ចេកវិទ្យាត្រជាក់មានការវិវត្តន៍ ស៊ូស៊ីនិគីរិដែលមិនច្រូតជាមួយទឹកខ្មេះឬស៊ីអ៊ីវ ប្រើត្រីឆៅផ្ទាល់ ក៏បានចាប់ផ្ដើមពេញនិយម។ ចាប់ពីពេលនោះមក ស៊ូស៊ីបានក្លាយជាទម្រង់ដែលគេទទួលទាននៅសព្វថ្ងៃនេះ។
ក្រៅពីនេះ មានទ្រឹស្ដីមួយថាមូលហេតុដែលនិគីរិស៊ូស៊ីបែបអេដូម៉ែបានរីករាលដាលទៅគ្រប់ទីកន្លែងនៅជប៉ុន គឺដោយសារព្រឹត្តិការណ៍រញ្ជួយដីធំកន្តូឆ្នាំ ១៩២៣ ដែលធ្វើឲ្យជាងធ្វើស៊ូស៊ីបែបអេដូម៉ែនៅតូក្យូ បានផ្លាស់ទីលំនៅទៅរស់នៅតំបន់ផ្សេងៗទូទាំងប្រទេស។
